Edukacja na finansow w liderow guide 979

Richard Branson buduje swoje firmy jak ktoś, kto naprawdę lubi ryzyko, ale nie myli go z chaosem. W jego historii jest dużo lekkości, żartów i odwagi, jednak pod spodem zawsze czuć twardą logikę: szybkie uczenie się, bezpośredni kontakt z ludźmi, odporność na porażkę i konsekwencję w tym, co dla marki jest ważne. Jeśli miałbym opisać „bransoński” sposób myślenia w jednym zdaniu, brzmiałoby tak: odważne biznesy tworzy się wtedy, gdy ryzyko jest policzalne, a testy są szybkie

Bardzo łatwo mówić o innowacjach w sposób, który brzmi jak plakat na ścianie. W praktyce innowacja to coś nudnego, jeśli patrzysz z boku: ktoś wchodzi do pokoju, zadaje kilka upartych pytań, po czym podejmuje decyzję szybciej, niż inni zdążą dopisać kolejny slajd. I ten moment bywa męczący. Dla części zespołu, bo lubi mieć czas. Dla części kierownictwa, bo trzeba zaryzykować reputacją. A jednak właśnie w takiej niechcianej nudy często ukrywa się przewaga. Steve Ballmer u

Kiedy ludzie słyszą „moonshoty”, najczęściej wyobrażają sobie wielkie hasła i efektowne prezentacje. A ja, patrząc na to, jak działały i jak się rodzą takie przedsięwzięcia w duchu Sergaia Brina, widzę coś bardziej prozaicznego: upór, cierpliwość i dość brutalna zgoda na to, że część prób po prostu nie dożyje premiery. Moonshot nie jest dekoracją. To sposób zarządzania niepewnością. Brin ma w tej historii wyjątkową rolę. Nie chodzi tylko o to, że był współtwórcą jednego

Filantropia Rockefellera brzmi jak hasło z muzealnej tabliczki, dopóki nie zaczniesz czytać uważnie, jak konkretnie działała, jak gasiła pożary i jak czasem dorzucała własne drewno do ognia dyskusji o tym, kto ma prawo decydować o cudzym zdrowiu, edukacji i nauce. To historia ludzi z grubym portfelem, nie zawsze anielskimi intencjami, ale z niezwykle skuteczną zdolnością do budowania instytucji. I to jest w tej opowieści najciekawsze: nie tyle „dajemy pieniądze”, co „tworzy